Μνημείο Λυσικράτους
  1. Προϊστορία (-1100 π.Χ.)



  2. Γεωμετρική εποχή (-1100- 800 π.Χ)



  3. Αρχαϊκή εποχή (800-479 π.Χ)



  4. Κλασική εποχή (478-323 π.Χ)



    334 π.Χ. Κατασκευάστηκε

  5. Ελληνιστική εποχή (322- 31 π.Χ)



  6. Ρωμαϊκή εποχή (30 π.Χ.- 330 μ.Χ.)



  7. Βυζαντινή εποχή (331 μ.Χ.- 1453)



  8. Οθωμανική εποχή (1453- 1821)



    1669 Αποτέλεσε μέρος του μοναστηριού των Καπουτσίνων. Το χρησιμοποίησαν ως βιβλιοθήκη και αναγνωστήριο. Στο μοναστήρι, το οποίο καταστράφηκε στην Ελληνική Επανάσταση, φιλοξενήθηκε και ο Λόρδος Μπάιρον.

    1801 Γλίτωσε από τον Έλγιν χάρη στον Καπουτσίνο ηγούμενο.

  9. Νεότερη και Σύγχρονη εποχή (1821 - )


    1829 Γάλλος περιηγητής προσπάθησε να το πάρει αλλά δεν τα κατάφερε.

    1892 Ολοκληρώθηκε η αποκατάστασή του από το Φ. Μπουλανζέ.

Τι βλέπω;

Το μνημείο του Λυσικράτους έχει κυλινδρικό σχήμα και βρίσκεται πάνω σε τετράγωνο βάθρο. Είναι το καλύτερα σωζόμενο χορηγικό μνημείο και περιλαμβάνει 6 κορινθιακούς κίονες, όντας από τα πρώτα δείγματα κορινθιακού ρυθμού στην Αθήνα. Στο επιστύλιο αναγράφεται η νίκη του Λυσικράτους και η ζωφόρος αναπαριστά σκηνές από το μύθο του Διονύσου με τους πειρατές. Στην κορυφή της μονολιθικής στέγης υπάρχει μια βάση σε μορφή ακάνθου, πάνω στην οποία στηριζόταν ο χορηγικός τρίποδας (χάλκινος τρίποδας ο οποίος δινόταν ως βραβείο στον καλύτερο χορηγό). Επίσης, το μνημείο λέγεται και "Φανάρι του Διογένη" ή του Δημοσθένη διότι κατά το μεσαίωνα πίστευαν ότι η άκανθος ήταν βάση φαναριού. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Διογένης κυκλοφορούσε με ένα φανάρι και ο Δημοσθένης μελετούσε και τη νύχτα.

Τι δε βλέπω;

Υπεύθυνοι για τις θεατρικές παραστάσεις σε όλα τα επίπεδα ήταν οι χορηγοί. Αυτοί ήταν πλούσιοι πολίτες, οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι και για το διδακτικό χαρακτήρα των έργων, τα οποία απευθύνονταν προς κάθε αθηναίο πολίτη. Έτσι υπήρχε και μια κριτική επιτροπή, η οποία βράβευε τον καλύτερο χορηγό. Το μνημείο κατά το μεσαίωνα αγοράστηκε από τους Καπουτσίνους. Όταν ο Έλληνας πωλητής μετάνιωσε, κατάφερε αρχικά να ακυρώσει την αγοροπωλησία. Όταν όμως, αργότερα, οι Καπουτσίνοι δικαιώθηκαν, η λύση δόθηκε βάσει του ότι τα μνημεία αυτά ανήκαν στο Σουλτάνο, επομένως δεν είναι προς πώληση. Ωστόσο, στους Καπουτσίνους δόθηκε η επικαρπία αλλά όχι η κυριότητα και τέθηκε ως όρος το μνημείο να προστατεύεται και να το επισκέπτονται οι Έλληνες ελεύθερα. Οι αξιώσεις της Γαλλίας πάνω στο μνημείο έληξαν το 19ο αιώνα με την παραχώρηση οικοπέδου στη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή και κατά άλλους με τη θεσμική αναγνώριση καθολικού επισκόπου στην Αθήνα.

Βιβλιογραφία

Ανυπόγραφο, (2012), Μνημείο Λυσικράτους, Οδυσσεύς, Υπουργείο Πολιτισμού,
http://odysseus.culture.gr/h/2/gh251.jsp?obj_id=891
Τελευταία επίσκεψη 1/10/2013
 
Γιοχάλας Θ., Καφετζάκη Τ., (2013), Αθήνα, Ιχνηλατώντας την πόλη με οδηγό την ιστορία και τη λογοτεχνία, Βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ
 
Φωκά Ι., Βαλαβάνης Π., (1994), Περίπατοι στην Αθήνα και την Αττική, τόποι, θεοί, μνημεία, Κέδρος