Διονυσίου Αρεοπαγίτου- Αποστόλου Παύλου
  1. Προϊστορία (-1100 π.Χ.)



  2. Γεωμετρική εποχή (-1100- 800 π.Χ)



  3. Αρχαϊκή εποχή (800-479 π.Χ)



  4. Κλασική εποχή (478-323 π.Χ)



  5. Ελληνιστική εποχή (322- 31 π.Χ)



  6. Ρωμαϊκή εποχή (30 π.Χ.- 330 μ.Χ.)



  7. Βυζαντινή εποχή (331 μ.Χ.- 1453)



  8. Οθωμανική εποχή (1453- 1821)



  9. Νεότερη και Σύγχρονη εποχή (1821 - )


    2004 Το έργο ολοκληρώθηκε λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Σχεδιάστηκε από τους Αρχιτέκτονες Πλειάς- Δ. Διαμαντόπουλος και Συνεργάτες.

Τι βλέπω;

Οι δυο αυτοί πεζόδρομοι συνθέτουν το βασικό άξονα του μεγάλου περίπατου της Αθήνας, ο οποίος ενώνει τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους και έχει συνολικό μήκος περίπου 1,5 χμ. Ο περίπατος διαρκεί από 15 έως 20 λεπτά και εντάσσεται στα μεγαλύτερα συμπλέγματα πεζόδρομων στην Ευρώπη. Ξεκινά από τη Λεωφόρο Αμαλίας και καταλήγει στην Πλατεία Θησείου. Όλοι οι άξονες και γραμμές συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με τα αρχαιολογικά μνημεία. Σε όλο το μήκος συναντά κανείς μουσικούς, καλλιτέχνες του δρόμου και στην Αποστόλου Παύλου μια υπαίθρια αγορά χειροποίητων προϊόντων. Επιπλέον, είναι μια ενδιαφέρουσα διαδρομή με το ποδήλατο, ειδικά όταν δεν υπάρχει πολυκοσμία. Η ήπια ανηφορική κλίση δε λειτουργεί αποτρεπτικά για το ποδήλατο ή το τρέξιμο. Το αρχικό σχέδιο ανάπλασης ήταν πολύ ενδιαφέρον, αλλά δεν πραγματοποιήθηκε ολοκληρωμένα υπό την πίεση χρόνου λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων και λόγω κόστους.

Τι δε βλέπω;

Πριν την πεζοδρόμηση, η Αποστόλου Παύλου ήταν ταχείας κυκλοφορίας και η Δ. Αρεοπαγίτου ένας απέραντος χώρος στάθμευσης. Τόσο το τοπίο, όσο και οι αρχαιολογικοί χώροι ήταν υποβαθμισμένα. Στόχοι του έργου ήταν η ενοποίηση αρχαιολογικών χώρων, η εξυπηρέτηση των λειτουργικών αναγκών κατοίκων και επισκεπτών, ο περιορισμός της γραμμικότητας που επέβαλαν πριν οι δρόμοι και η ομαλή μετάβαση από το αρχαιολογικό τοπίο στο σύγχρονο δημόσιο χώρο. Η μελέτη προέβλεπε υποβίβαση της Α. Παύλου, ώστε ο επισκέπτης να έχει άμεση επαφή με τις αρχαιότητες, κυματοειδείς διαδρομές προς αποφυγή της αυστηρής γραμμικότητας, παράπλευρη εναλλακτική διαδρομή, αποτύπωση των αρχαίων οδών, δυνατότητα κίνησης ΑΜΕΑ, αστικός εξοπλισμός (π.χ. παγκάκια), πράσινο και ποικιλία λιτών υλικών. Τελικά, δεν υπήρξε καμία υποβίβαση, δεν ανετράπη η γραμμικότητα, ο αστικός εξοπλισμός είναι περιορισμένος, αρκετοί χώροι είναι ανεκμετάλλευτοι και κυριαρχεί ο βιομηχανικός κυβόλιθος, ο οποίος είναι κουραστικός για άτομα με προβλήματα κινητικότητας και παιδικά καροτσάκια. 

Βιβλιογραφία

Γιοχάλας Θ., Καφετζάκη Τ., (2013), Αθήνα, Ιχνηλατώντας την πόλη με οδηγό την ιστορία και τη λογοτεχνία, Βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ
Δραγώνας Π. (επ.), (2003), «Πεζόδρομος Διονυσίου Αρεοπαγίτου- Αποστόλου Παύλου», στο Αρχιτεκτονικά Θέματα, τ.37, σ.σ.104-109, ΕΜΠ
Ε.Α.Χ.Α., (χ.α.), Πρόγραμμα Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας, Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας Α.Ε.,
http://www.astynet.gr/static.php?c=5,
Tελευταία επίσκεψη 7/9/2013
Επιτόπια παρατήρηση επιστημονικών επιμελητών
Ντέιβιντ Κέιντ, (2013), Αθήνα, η αλήθεια, αναζητώντας το Μάνο Χατζιδάκι λίγο πριν «σκάσει η φούσκα», Σαββάλας